
Silke de Graaf: zij-instromer bij Kindercampus Den Bijstere in Tilburg
Je leert het leraarschap door het gewoon te dóén.
Toen Silke de Graaf in februari 2024 begon aan het zij‑instroomtraject, wist ze één ding zeker: ze wilde werken op een plek waar ze écht verbinding kon maken. Met kinderen, maar ook met collega’s en ouders. Na vijf jaar als muziekdocent voelde ze dat het tijd was voor verdieping.
“Ik vond het altijd geweldig om met kinderen te werken, maar in mijn rol als vakleerkracht miste ik de echte band met een groep.” Die wens bracht haar bij het basisonderwijs én bij de keuze voor zij‑instroom. “Het traject paste precies bij mij”, vertelt ze. “Ik had al ervaring met lesgeven en voelde me comfortabel voor de klas. Het idee dat je meteen mag beginnen en al doende leert, sprak me enorm aan. In gesprekken met collega’s en andere zij-instromers merkte ik al snel: dit is de juiste route voor mij.”
“Je kijkt: wat heb je al in huis en wat moet je nog leren?”
Extreem vroeg
Wie Silke spreekt, hoort meteen haar enthousiasme. Begin maart studeerde ze, na iets meer dan twee jaar, af. “Dat is vrij vroeg, maar alles verliep heel goed volgens schema. Doordat mijn collega, en tevens begeleider, met zwangerschapsverlof ging, stond ik al vroeg zelfstandig voor de groep. Dat heeft me veel gebracht.” Dat betekent niet dat alles vanzelf ging. “Ik ben echt wel tegen muren aangelopen”, vertelt ze eerlijk. “Maar ik heb heel veel bekwame mensen om me heen aan wie ik álles kan vragen en die met mij meekijken. Je leert het leraarschap door het gewoon te dóén, en door problemen op te lossen wanneer je ze tegenkomt.”
Balanceren tussen werk en studie
Het combineren van lesgeven en studeren bleek af en toe zoeken naar balans. “Ik vond het zó leuk om alles meteen in de praktijk te brengen dat de theorie er weleens bij inschoot”, glimlacht Silke. “Ik had dan veel focus op de kinderen en mijn groep, maar moest natuurlijk ook opdrachten maken en bewijzen dat ik de theorie beheers.” Niet altijd was direct duidelijk wat er van haar werd verwacht. “Vooral de uitleg over wat je precies op papier moet zetten, had voor mij soms concreter gemogen.” Want zeker als je nieuw bent in het onderwijs komt er zóveel op je af.” Toch ervaart ze het zij-instroomtraject enorm positief. “Het is een heel persoonlijk traject. Je kijkt: wat heb je al in huis en wat moet je nog leren? Voor mij werkte dat heel fijn.”
“Als je voelt dat dit werk iets voor jou kan zijn: ga ervoor!”
Buiten de gebaande paden
Over de vraag naar haar mooiste momenten hoeft Silke niet lang na te denken. Ze vertelt over een leerling die sociaal-emotioneel veel had meegemaakt. “Het lukte mij in het begin niet om contact te maken. Door ruimte te geven, verwachtingen laag te houden en vooral geduldig te blijven, kwam er uiteindelijk een doorbraak. Ineens liet deze leerling me een stukje van zijn binnenwereld zien. Dat zijn de momenten waarvoor ik dit werk doe.” Ook buiten het klaslokaal creëerde ze momenten om kinderen anders te zien. Zo initieerde ze samen met een bewegingsdocent van de pabo een dag in het bos. “Ik hoefde deze dag eigenlijk alleen maar naar de kinderen te kijken en met ze mee te spelen. Deze compleet andere context in de natuur heeft mij zoveel inzichten gegeven, die ik in het klaslokaal nooit had bereikt.”
Superdynamisch
Zij‑instroom is intensief, benadrukt ze. “Je moet ontzettend zelfsturend zijn. Je maakt zelf je planning en moet op tijd beginnen met alles. Het vraagt echt iets van je.” Tegelijkertijd vindt ze het traject absoluut de moeite waard. “Het werk als leraar is prachtig, superdynamisch en heel veelzijdig. En ja, je bent soms kwetsbaar; er wordt veel van je gevonden door ouders én leerlingen. Dat maakt het juist ook heel mooi.” Silke hoeft er geen seconde over na te denken wat zij andere geïnteresseerden zou meegeven. “Gewoon doen! Als je voelt dat dit werk iets voor jou kan zijn: ga ervoor. Je mag meteen de klas in. Het is intensief en soms overweldigend, maar je krijgt er zóveel voor terug. Ik ben heel blij dat ik deze stap heb gezet.”
